Аз нақлҳои усто Амриддин

Осори бузургон.

Ин Бухоро манбаи дониш бувад, гуфтааст Мавлоно. Наққошу гачкорони бузурги Бухоро аз худ мероси гаронбаҳо боқӣ гузоштаанд. Ин мерос дар ороиши бисёр иморатҳои олӣ таҷассум ёфтааст. Қисми зиёди он иморатҳо бо мурури асрҳо табиист, ки аз байн рафтаанд. Аммо устоҳои забардасти мо нусхае аз намунаи нақшҳо дар рўи қоғаз доштаанд ва ин қоғазҳо аз насл ба насл даст ба даст мегузаштааст.

Рисолати равшанфикр дар ҷомеаи муосир

Бисёр чизҳои вобаста аст ба он ки решаҳо муаян карда шаванд.

Воқеаҳои ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон равшан нишон дод, ки мафкураи миллии дар замони шўравӣ шаклгирифта ба пурра мутаҳид кардани миллат қодир нест, яъне ин мафкура нуқсҳое доштааст, ки аз он аксарияти рўшанфикрон хабар надоштанд.

Кам касон дарк карда буданд, ки китоби «Тоҷикон» (бо вуҷуди аз рўи сиёсати коммунистӣ навишта шуданаш) оғози ба вуҷуд овардани таърихи тоҷикон аст на анҷоми он.

Кори Б.Ғафуров идомаи чашмгире пайдо накард.

Таассуф ин ҷост.

Дар сўҳбати усто Амриддин

Ҳикмати мемории миллӣ

Аз ҷое мошинсавор меомадем ва усто Амриддин бо устои моҳири бинокор Восеъ оиди тарзи хиштчинии иморатҳои ду тарафи кўча сўҳбат мекарданд. Ин ҷо аз сўҳбати онон маълум шуд, ки аз қадим як меъёри фосилаи байни хиштҳо вуҷуд доштааст ва баъзе устоҳо ин меъёрро шикаста лойи байни хиштҳоро ғафс кардаанд. Ман илова кардам, ки кўзачаҳое, ки дар ду барии дарвоза месохтанд, имрўз хеле кам мондаанд.

Меъмор Раҳимҷон Одинаев гуфтанд, ки дарвозасозӣ низ қоидаҳои худро дошт. Масалан курсичаҳое, ки дар ду барии дарвоза зери пешайвони хурди он месохтанд, барои он буд, ки одам пеш аз ба ҳавлии худ даромадан каме нишаста ҳама носозиҳои кору бозорро аз худ берун кунад ва ба хона бо дили шоду чеҳраи кушод дарояд. Вақти ба кўча рафтан низ бояд каме дар ин курсича нишинад ва ғами хонаро аз худ берун карда баъд ба кор равад.

Филми манъшудаи Сарвиноз ва «ў»-и гумшудаи Янтобте

Филми манъшудаи Сарвиноз

Духтари шоир Бобо Ҳоҷӣ Сарвинозро чанд сол пеш дар Самарқанд ҳангоми тамошои намоиши асарҳои рассомон дар Чорсуи Регистони Самарқанд вохўрдам.

Сарвиноз баробари маро дидан саломи гарму самимии падарашро ба ман расонд. Сипас арз кард, ки оиди рассомони Самарқанд барои телевизиони Тоҷикистон филм ба сурат гирифтанист. Дар даст як дастгоҳи аккосӣ дошт, ки он вақт барои бисёр касон дастнорас буд. Ва аз он ки ў барои харидани чунин як камера пули зиёде харҷ кардааст, (яъне фидоии касби худаст) эҳтиромам зиёд шуд нисбаташ ва гуфтам: - Ман ба шумо кўмак мекунам.

Сарвиноз баъди шиносоӣ бо корҳои рассомони Самарқанд якчанд лавҳаро оид ба рассом Ҷумъа Абдурауфов ва рассомони дигар низ  ба навор бардошт ва дар ин корҳо кўмаки камина  лозим нашуд, чун худаш, ки рассом низ ҳаст, ба ин соҳа хеле хуб сарфаҳм меравад.

Блоги Зоҳир Ҳасанзода

Чунин ном дорад торномаи паёмнигори рўзномаи «Овози тоҷик» дар вилояти Самарқанд Зоҳир  Ҳасанзода.

Номбурда солиёни зиёд дар рўзномаи ноҳияи деҳотии Самарқанд «Гулобод  тонги» масъули саҳифаи тоҷикии он буд, чанд муддат бо телевизиони вилоятӣ ҳамкори намуд.

Ҳоло бошад аз рўзноманигорони шинохтаи Самарқанд аст ва бо эҷоди қиссаву ҳикояҳо низ машғул мебошад.

Мақсад аз таъсиси ин блог,- гуфт ў дар сўҳбат бо ман,- шинос кардани тоҷикони ҷаҳон бо асарҳои бадеии эҷодкардаи худам аст.

Блоги Зоҳир Ҳасанзода 

Фазлиддин Муҳаммадиев. Нигоҳи жарф ба ҷомеа

Бурҳон Ғании раҳматӣ гуфта буд, ки боре мо чанд нафар ҳамкорон барои таоми ннисфирўзӣ ба як ресторани машҳури Душанбе рафтем. Он ресторан чӣ ном дорад, дар ёдам нест ва ин аҳамият надорад. Замони шўравӣ буд ва теъдоди ресторанҳои хуб хеле кам буданд ва агар ягон ресторан таоми беҳтаре пазад, аҳли фаҳм мекўшиданд, ки таоми нисфирўзиро дар он бихўранд. Зеро нархи «обед» дар ин ресторанҳо арзонтар буд, нисбат ба таоми шом.

Ҳамин тавр мо ба ресторан даромада паси мизи холи нишастем ва интизори пешхизмат шудем, ки биёяду супориши моро қабул кунад,- гуфт Б. Ғанӣ. Аммо пешхизмат, ки аз занҳои фаттони аврупоисурат буд, таъхир мекард.

Фазлиддин Муҳаммадиев. Мардуми тоҷикро сарватманд метавон гуфт?

Боре даҳ ё дувоздаҳ латифа навишта ба идораи «Хорпуштак» супоридам. Худам дар ҳафтаномаи «Адабиёт ва санъат» кор мекардам ва чопи ин латифаҳо дар саҳифаи «Мушфиқӣ»-и он бароям осон буд, аммо як навъ сўиистифода аз мақом хоҳад буд. Дар «Хорпуштак» латифаро жанри аз ҳама душвор меҳисобиданд ва ҳатман аз ғалбери Фазлиддин Муҳаммадиев мегузарониданд.

Чанд моҳ гузашту ягон латифаи камина дар ин нашрия чоп нашуд. Сипас дар як вохўрии тасодуфӣ яке аз роҳбарони «Хорпуштак» гуфт, ки агар худатон он латифаҳоро ба устод набаред, намешавад. Дар «Хорпуштак» боз ҳаҷвияҳои дигареро доданд, ки устод Муҳаммадиев бояд ҳамчун узви ҳайати таҳрир хонда баҳо диҳанд.

Фазлиддин Муҳаммадиев. Таассуроти нахустини камина

Фазлиддин Муҳаммадиевро бори нахуст соли  1966 дидам. Дар Курс-конфронси адибони ҷавон дар Душанбе. Як вохўрии носирони навқалам бо ин устоди насри бадеӣ дар доираи он Курс-конфронс вокеъ шуда буд.

Устод баъди он ки баъзе ҳикояҳои баъзе навқаламонро, ки дар онҳо нуқсони  ҷомеа инъикос меёфт, шуниданду ҳусну қубҳи онҳо ва роҳи ислоҳи камбудиҳоро нишон доданд, гуфтанд:

Меҳргон муборак бод!

Эй Меҳргони мардум,

Эй меҳрубони мардум.

Иқдоми нек бигзор

Дар остони мардум.

Эй Меҳргони мардум,

Эй ормони мардум.

Эй яшти ориёӣ

Вирди забони мардум.

Қарз

Соли гузашта ҳамсабақи камина раиси факултаи суханшиносии тоҷики Донишгоҳи Самарқанд Ҷумъа Ҳамроев ба сари хоки муаллими забони форсӣ  Далилӣ санги нави ёдгорӣ гузошт. Санги мармари муҳташамтар. Дар маросими ёдбуд дар сари ёдгории нав камина низ ҳозир будам. Ва вақте ки аз қабристон баромадем Ҷумъа гуфт: - Наввад дар сади муаллимҳои мактабҳои тоҷикии Ўзбекистон навиштан ва хондан ба хати форсиро аз Далилӣ омўхтаанд. Қарзамон зиёд аст дар назди марҳум.

Камина ба ёд овардам, ки мо аз устод Далилӣ на танҳо хати форсӣ, балки маданияти баланди эрониҳоро низ меомўхтем. Солҳои охир дар шўъбаи дастхатҳои Шарқи кутубхонаи донишгоҳ кор мекарданд.